Στον καιρό μας η μνήμη είναι άληστος μόνον στη γενική πτώση κι όχι αφηρημένα. Συνοδεύει, λίγο σαρκαστικά, λίγο σχετλιαστικά, κάποιο πρόσωπο ή μια κατάσταση ή μια πράξη χωρίς θετικό αποτύπωμα, η αναφορά της κρύβει μιαν απόρριψη και μιαν ειρωνεία. Το παράξενο τούτο επίθετο, όμως, που οι ρίζες του πρέπει ν’ αναζητηθούν πολύ πίσω στον χρόνο σημαίνει κάποιον ή κάτι αλησμόνητο, κάτι που ξεφεύ­γει απ’τη λήθη. Αυτό που συγκρατεί η μνήμη καθιστώντας το μέχρι και αείμνηστο καμιά φορά, ντύνοντάς το με μια προσωπική αλήθεια συνή­θως, δηλαδή με μιαν άρνηση της λήθης ακριβώς. Τότε που αρχίζει να γέρνει ο ήλιος στη ζωή κάθε ανθρώπου, τότε ακριβώς προβάλλουν με πιο ζωντανά χρώματα οι μνήμες και φθάνει ένα μικρότερο ή μεγαλύ­τερο ερέθισμα για να βγει στην επιφάνεια το χθες σαν να’ταν τώρα…

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Η Κατερίνα Δασκαλάκη σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκε στον περιοδικό και στον ημερήσιο Τύπο, καθώς και στο ραδιόφωνο. Μεταξύ άλλων, υπήρξε διευθύντρια, αρθρογράφος και χρονογράφος της εφημερίδας Μεσημβρινή. Διετέλεσε επίσης ευρωβουλευτής, ενώ υπηρέτησε ως πρέσβης, Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO. Έχει δημοσιεύσει βιβλία πεζογραφίας, έναν τόμο δημοσιογραφικών κειμένων (Κάποτε, η ελληνική βιομηχανία, Εκδόσεις Κέρκυρα-economia Publishing, 2014) και έχει μεταφράσει λογοτεχνία, ιστορία και φιλοσοφία. Έχει τιμηθεί με το βραβείο «Χρυσή Πένα» του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, με το Βραβείο του Ιδρύματος Μπότση και με το λογοτεχνικό βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών-Ίδρυμα Πέτρου Χάρη.


 

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ